Bir Acayip Adam (Resitaller 3. 1993)

Текст песни Ahmet Kaya and Yusuf Hayaloglu - Bir Acayip Adam (Resitaller 3. 1993)

Suphi Suphi bir acayip adam
Suphi Suphi benim canım ciğerim

Kimse bilmez nereli olduğunu
Suphi Suphi bir acayip adam
Suphi Suphi susar akşam oldu mu

Bir cebinde Das Kapital
Bir cebinde Das Kapital
Bir cebinde kenevir tohumu

Suphi Suphi bir acayip adam
Suphi Suphi benim canım ciğerim

Fırtınadan arta kalmış bir teknede tevekkül içinde
Görkemli sakalı ve iğreti parkasıyla gizlediği macerasıyla
Bir acayip adam yaşardı
Akşamları susardı, ben konuşsam kızardı
Bir sürgün kasabasıydı, bir eski zamandı
Hazirandı
Çocuktum, evden kaçmıştım, gelip ona sığınmıştım
Küçücük bir koydu, sığdı, burayı keşfeden belki oydu
Uzaktan kasabanın ışıkları yanardı, içim anneyle dolardı
Ağlardım
Suphi şöyle bir göz atardı
Gizli bir cigara sarardı
Ağlardı
Sonra barışırdık, ben flüt çalardım
Cigara sönerdi
Ağlardık
Nerden geldiğini bilmezdim, kimsesizdi belki kimliksizdi
Onun macerası onu ilgilendirirdi, kimseye ilişmezdi
Birşeylere küfrederdi hep, tedirgin bir balık gibi uyurdu
Bazen kaybolurdu, arardım, yağmurun altında dururdu
Bir kalın kitabı vardı, cebinde dururdu, her gün okurdu
Ben bişey anlamazdım, kapağını seyreder duymazdım
Sakallı bir resimdi, kimdi, ne kadar mütebessimdi
Sordum birgün Suphi'ye söylediklerini niye anlamıyorum diye
"Bildiklerini dedi yüzleştir hayatla ve sınamaktan korkma
Doğruyla yanlışı o zaman ayırabilirsin ve onu anlayabilirsin
Sonra gülerdi, günlerim yüzlerce ayrıntıyı merak etmekle geçerdi
Sonra yine akşam olurdu, Suphi susardı ben konuşsam kızardı
Tekneye martılar konardı, yüreğim Suphiye yanardı ağlardım
Suphi denize tükürürdü, gökyüzünü tarardı ağlardı
Sonra barışırdık, ben flüt çalardım
Yıldız kayardı
Ağlardık

Suphi Suphi bir acayip adam
Suphi Suphi benim canım ciğerim
Kimse bilmez nereli olduğunu

Suphi Suphi bir acayip adam
Suphi Suphi susar akşam oldu mu

Bir cebinde Das Kapital
Bir cebinde Das Kapital
Bir cebinde kenevir tohumu

Suphi Suphi bir acayip adam
Suphi Suphi benim canım ciğerim

Bir sürgün kasabasıydı, bir eski zamandı, Hazirandı
Çocuktum, evden kaçmıştım, gelip ona sığınmıştım
Birgün aksilik oldu, annem beni buldu, Suphi kaçıp kayboldu
Kasaba çalkalandı, olay oldu, ben sustum, kanım dondu
Polisler onu bulduğunda tekti, felaketti, herkes meydanda birikti
Karakoldan içeri girerken sanki mağrur bir tüfekti
Ansızın bana dönüp baktı,
Anladın mı dedi
Anladım dedim anladım
Ve o günden sonra hiçbir zaman hiçbir yerde hiç ağlamadım