Piszę o rzeczach, by o Nich nie mówić
Nagrywam to po, bo widzę w tym sens
Gdy piszesz, że często mnie słuchasz i lubisz
I często odtwarzasz kawałki przed snem
Piszę do ludzi, bo ciężko o kontakt
Szczególnie gdy boję się spojrzeć Ci w oczy
I gubię przyjaciół, odstraszam znajomych
Samotność, pokuta, charakter to grzech
Źrenice Twych oczu mnie ciągną do środka
Cokolwiek tam wpadnie, nie wyjdzie już nigdy
Nie zabijaj słońca, choć patrząc się na mnie
Formujesz bezwiednie ten dysk akrecyjny
Zasypiam nad ranem, a budzę się w nocy
Przemykam przez ściany i łatwo mnie spłoszyć
Ocieram o stopy i czekam na dotyk z nadzieją
Aż spojrzysz swoimi w me oczy
Mamy kocie oczy, źrenice czarną dziurą
Wolno stawiamy kroki, szybko rzucamy urok
Spadamy z wysokości, dajemy się łapać chmurom
Jak ginąć to z miłości, niech wątpliwości runą
Jak chodzi o dioptrie to jestem pod kreską
Sypali Kobietom, sypały się wszystkie
Kazałem się wynieść, wychodzą jak detox
Dziś sypiam za ciężko, brak tlenu na szczycie
Słowa są skryptem do Naszych emocji
Skryptów za dużo już było w mym życiu
Z liniowej fabuły robimy SandBoxy
Aż ramy padają pod wpływem nacisku
A widziałem oczy kotów, bardziej smutne niż te ludzkie
Dzisiaj siedząc sam w pokoju, chłonę własne, obce, w lustrze
A widziałem oczy psów, więcej czuły niż te ludzkie
Siedzę sam i czuje chłód, chłonę własne, obce, w lustrze
Wiedz, że ciężko jest mi ustać kiedy przewracasz oczami
Ciężko jest mi ustać kiedy przewracasz oczami
Ciężko jest mi ustać kiedy przewracasz oczami
Ciężko jest mi ustać kiedy przewracasz oczami
Mamy kocie oczy, źrenice czarną dziurą
Wolno stawiamy kroki, szybko rzucamy urok
Spadamy z wysokości, dajemy się łapać chmurom
Jak ginąć to z miłości, niech wątpliwości runą
Mamy kocie oczy, źrenice czarną dziurą
Wolno stawiamy kroki, szybko rzucamy urok
Spadamy z wysokości, dajemy się łapać chmurom
Jak ginąć to z miłości, niech wątpliwości runą
